اوتیسم

بیماری اوتیسم

اوتیسم یک اختلال رشدی-عصبی است که با آسیب در تعاملات اجتماعی، ارتباطات کلامی و غیرکلامی و رفتارهای کلیشه ای مشخص می شود. علائم بعد از ۶ ماهگی به تدریج ظهور پیدا کرده و تا قبل از  ۲ یا ۳  سالگی تثبیت میشوند. کودکان اتیستیک به تحریکات اجتماعی، لبخند و نگاه به دیگران کمتر تمایل نشان میدهند. از دیگر علائم میتوان به حرکات تکرارشونده مانند تکان دادن دست، مقاوم به تغییرات محیط، خودآزاری و تماس چشمی و نوبتگیری ضعیف اشاره کرد. اگرچه برخی از این افراد دارای مهارتهای ادراکی و توجهی بالاتری نسبت به افراد نرمال میباشند. علت اوتیسم، ترکیبی از عوامل محیطی و ژنتیکی است. مداخلات گفتاری، رفتاری و ذهنی زودهنگام در این کودکان میتواند در بهبود مهارتهای ارتباطی، اجتماعی، حسی، درکی و گفتاری کمک کند. مهمترین اهداف درمان این افراد، کاهش نقایص و مشکلات ارتباطی، حسی و حرکتی و افزایش کیفیت زندگی آنان است. رویکردهای مورد استفاده شامل ABA، آموزش ساختارمند، گفتاردرمانی، کاردرمانی و درمان مهارتهای اجتماعی است.


 بیماری اوتیسم  اختلال عصبی  گفتار درمانی